Les guerres du pétrole


به اشتراک گذاری این مقاله را با دوستان خود:

Nous tenons à vous signaler le dossier de L’Histoire: Les guerres du pétrole (sept.2003).
Un point de vue d’historien sur ces crises qui secouent notre monde depuis 150 ans.

C’est en 1859, à Titusville, Pennsylvannie,que jaillit le premier puit à vocation indusrielle, destiné à l’éclairage. Le succès est immédiat et la spéculation, la course à la production et au transport sont déjà à l’oeuvre. En 1870, Rockfeller fonde la Standart Oil Company et construit un véritable empire grace à ses méthodes radicales.

Au tournant du siècle, les Etats-Unis assurent les deux tiers de la production, devant la Russie, le Mexique, la Roumanie.En Europe les ressources sont relativement rares et la prospection se fait en direction de nouveaux pays, au Moyen-Orient, en Iran, en Turquie. L’électricité remplace peu à peu les lampes à pétrole mais le moteur à explosion puis le moteur Diesel vont donner de nouveaux débouchés à l’exploitation pétrolière. Les tanks, avions et sous-marins de la guerre de 1914-18 prouvent la supériorité de ces moteurs sur les autres moyens de traction. La consommation va encore augmenter avec l’accélération de l’industrialisation après guerre. Enfin, avec les débuts de la pétrochimie et la diversification des applications, le pétrole devient incontournable.



Au début de la seconde guerre, il fait déjà l’objet de tous les enjeux. Quand ils entrent en guerre, l’Allemagne et le Japon sont défavorisés du point de vue de l’accès aux ressources en pétrole et c’est ce qui détermine la stratégie du Blitzkrieg, cette « guerre-éclaire » destinée à obtenir rapidement la victoire sur des pays producteurs. C’est le succès en France, en Pologne et dans les Balkans mais la défaite de Stalingrad va couper la route des Allemands vers les champs pétrolifères du Caucase.

Les années 50 voient s’intensifier les luttes d’influences dans les nouveaux pays producteurs. Exemple: en 1951, le Dr Mossadegh fait nationaliser l’exploitation des richesses pétrolières dans un Iran jusqu’à présent sous influence Anglaise. Deux ans plus tard, une « révolte populaire » montée par la CIA le destitue et l’emprisonne tandis que le nouveau pouvoir confie l’exploitation et le raffinage de ses ressources à un consortium dans lequel les Américains figurent pour 40%. La crise de Suez en 1956 marque la fin de l’influence Européenne et partout la prépondérance des Etats-Unis.

En Occident, pendant toutes les années 50 et 60, le maintient des prix bas a permis la croissance et des prélèvement fiscaux considérables. Mais le monde industrialisé s’est ainsi rendu totalement dépendant de cette ressource unique et la suite sera moins glorieuse…

در سپتامبر 1960 در بغداد، سازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک) ایجاد شده است، شامل ونزوئلا، عربستان سعودی، ایران، عراق و کویت. آنها خواهد شد بعد از آن توسط قطر، لیبی، ابوظبی، اکوادور، نیجریه، اندونزی و گابن پیوست. آن را به متحد کردن سیاست های نفتی از کشورهای عضو برای اطمینان از آنها قیمت و درآمد ثابت تثبیت شد. در عمل، این به معنای مبارزه علیه شرکت. در سال های اولیه 70، حداقل نرخ حق امتیاز است که در 55٪ تنظیم کنید. قیمت نفت خام با توجه به نرخ تورم بین المللی افزایش یافته و تجدید نظر شده. این تهاجم قیمت با اقدامات با هدف افزایش کنترل کشور خود در تولید همراه: در فوریه 71، رئیس جمهور بومدین تصمیم یک جانبه که الجزایر است که سهامدار عمده در شرکت های فرانسوی در خاک خود عامل و تبدیل خطوط لوله و ذخایر گاز طبیعی در اموال دولت است. اقدامات مشابه در عراق و لیبی گرفته شد در حالی که در جای دیگر قرارداد مذاکره می شوند.




در طول یک بشکه نفت خام آورده به دلار 2000. برای بزرگنمایی کلیک کنید

En octobre 73, la guerre de Kippour fait rage. Six pays du golfe persique décident une augmentation de 70% du prix du brut. Puis ils (sans l’Iran mais avec les autres pays arabes exportateurs de pétrole) décident d’une baisse de 5% de la production tous les mois « tant que la communauté internationale n’aura pas forcé Israël à évacuer les territoires occupés en 1967 ». Enfin, ils proclament l’embargo envers les Etats-Unis, protecteurs de l’Etat hébreu, puis étendent la mesure aux Pays-bas, au Portugal, à la Rhodésie et à l’Afrique du sud. En deux mois, le prix du baril quadruple (passant de 3$­­­­­­­­­­­­­­ à 11,65$­­­­­­­­­­­­­­).
بنابراین جنگ 73 طور دائم می تواند توازن قدرت بین کشورهای صادر کننده و شرکت های بزرگ را معکوس کند. اما بالاتر از همه، این بحران اقتصادی نشان می دهد که بحران اقتصادی نهفته و ضرورت بحث انرژی.
با این حال ایالات متحده، هدف اصلی تحریم، تنها کمی تحت تاثیر قرار. در واقع، کشورهای صادر کننده نمی تواند همیشه کنترل مقصد تانکر ترک سواحل خود و سپس 1973، 5 تنها به 6 درصد از نفت از خلیج وارد شده است. برای منفی، آمریکا لذت بردن از آنچه اروپا و ژاپن، داشتن زمینه های خود نیست، ضربه سخت به دلیل رقابت به کاهش.
پس از بحران دوم 1979-80، اوپک به تدریج نفوذ خود از دست بدهند. انرژی جایگزین ( "همه-هسته ای" در فرانسه)، بهره برداری از سپرده های جدید (دریای شمال، آفریقا و ...) و فردگرایی کشورهای تولید کننده تضعیف خواهد شد.

از 1975، اتحاد جماهیر شوروی به دنبال افزایش نفوذ خود در کشورهای مربوطه توسط شریان بزرگ حمل و نقل نفت (شرق آفریقا، جنوب یمن، افغانستان)، احتمالا در پیش بینی از درگیری های آینده. اما با فروپاشی بلوک شرق و پایان جنگ سرد در سال های اواخر 80، این استراتژی به پایان رسید. این شکست و سقوط تولید در روسیه است که احتمالا علت خشم است که باعث می شود این کشور برای حفظ حاکمیت خود در چچن.

از آنجا که 1990-91، ایالات متحده هستند به هژمونی. "آیا ما باید شگفت زده می شود که در این شرایط، ابرقدرت وسوسه می شود به اعمال به جهان چشم انداز خود را از نظم بین المللی که مصادف -در را به نام اخلاق و قانون- با منافع خود را؟ ". در 90-91، او موفق به جمع آوری در اطراف آن یک ائتلاف، با برکت و رحمت سازمان ملل است. در 2003، او گذشته است.



Le site du magazine

بازخورد

دیدگاهتان را بنویسید

آدرس پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد. علامت گذاری شده اند *