زباله های هسته ای

هسته ای: معمای زباله های رادیواکتیو

واژگان کلیدی: هسته ای ، زباله ، تصفیه ، رادیواکتیو ، نهایی.

پاشنه آشیل انرژی هسته ای یا بحث بحث برانگیز محیط بانان: مسئله زباله های رادیواکتیو امروزه در میدان عمومی همچنان یک معما باقی مانده است که مدت زمان آن به حداقل رسیده است اما هنوز هیچ راه حل قطعی برای آن پیدا نشده است.

بیشتر این پسماندها از 19 نیروگاه هسته ای در حال بهره برداری و از نیروگاه های فرآوری سوخت مصرف شده حاصل می شود. هر ساله 1.200 تن سوخت مصرف شده از راکتورهای نیروگاه هسته ای تخلیه می شود. هشتصد تن به کارخانه Cogéma در لاههگ (Manche) ارسال می شود: بخشی برای تولید سوخت جدید (Mox) مجدداً استفاده می شود ، بقیه پسماندهای نهایی غیر قابل استفاده مجدد هستند. چهارصد تن سوخت دوباره پردازش نمی شود و تا زمان تصمیم گیری ذخیره می شود.

طبق آژانس ملی مدیریت پسماند رادیواکتیو (آندرا) ، جریان باقیمانده تأسیسات فرآوری مجدد - زباله های ریخته شده در ماتریس های شیشه - حدود 130 متر مکعب در سال را نشان می دهد. به گفته کارشناسان ، در پایان عمر نیروگاه هسته ای فعلی ، حجم کل زباله های شیشه ای نباید بیش از 3 متر مکعب باشد.

تمام زباله های هسته ای در یک قایق نیستند و فقط رادیواکتیوهای کمتر امروزه از راه حل عملیاتی بهره مند می شوند.

زباله ها در سه دسته طبقه بندی می شوند:

- ضایعات A: مواد مختلفی که به عملیات متصل شده و کمی آلوده هستند ، آنها نمایانگر 90٪ از حجم زباله هستند ، اما فقط 1٪ از کل رادیواکتیویته را نشان می دهند. اکنون آنها در Aube ذخیره می شوند.

- ضایعات B: حاصل از پردازش مجدد مجموعه های سوخت ، این ضایعات متراکم 10٪ از کل رادیواکتیویته و 10٪ از حجم را نشان می دهد ، یعنی حدود 50.000،3 متر مکعب در مهلت 2020 برای همه تولید شده از زمان تولید در خدمت ناوگان هسته ای است.

- زباله C: این خطرناکترین زباله نهایی است ، بخشی که پس از پردازش مجدد سوخت مصرف شده قابل بازیابی نیست. آنها نمایانگر حجم كمی (1٪ از كل) ، اما 90٪ پرتوزایی در طی صدها هزار سال هستند.

این ضایعات B و C است که موضوع تحقیق برای یافتن یک کانال مدیریت است.

دفعات بازدید:  طول عمر نیروگاه های هسته ای و انواع جدیدی از راکتور

دیدگاهتان را بنویسید

آدرس پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد. علامت گذاری شده اند *