اقتصاد و اقتصاد: چرا مسدود کنم؟


به اشتراک گذاری این مقاله را با دوستان خود:



محیط زیست و اکولوژی: چرا ما هیچ چیز؟ با وجود شواهد فراوان از بدتر شدن آب و هوا، افکار عمومی همچنان به انجام هیچ چیز نیست. چگونه به توضیح این بی تفاوتی؟، بوم شناس

بحث در انجمن های ما

به دور از تحت فشار قرار دادند به پذیرش واقعیت، مردم باید به جای ریشه کن کرد، استنلی کوهن گفت: "در کتاب قابل توجه متحده انکار، دانستن در مورد قساوت و درد و رنج [انکار آگاهانه در جنایات و درد و رنج. او گفت که توانایی به ترک و محرومیت از آگاهی عمیق در جامعه این اطلاعات را اشباع کاشته.

تجزیه و تحلیل آن ایده آل برای واکنش فعلی به گرمایش جهانی مناسب است. "وجدان" این مسئله در همه سطوح جامعه متمرکز است: در افکار عمومی (بر اساس نظر سنجی ها، 68٪ از آمریکایی ها آن را یک مشکل جدی می بینند)؛ در جامعه علمی (همانطور که توسط نامه های باز به طور منظم توسط موسسات علمی تایید شده است)؛ در شرکت ها (با اظهارات قوی از مدیران شرکت های نفتی)؛ در بسیاری از سران دولت (سخنرانی ها به عنوان منظم در قبال نابودی فاجعه).
اما در سطح دیگری، ما آشکارا به پذیرش پیامدهای از آنچه که ما می دانیم که رد. در آن زمان بیل کلینتون برای اقدامات فوری نامیده می شود، مذاکره کنندگان خود مشغول اژدر یک معامله است که تنها بازتابی کمرنگ از هشدارهای خود بود. روزنامه منتشر کردن هشدارهای شوم در مورد تغییرات آب و هوا، در حالی که ارائه چند صفحه بعد با شور و شوق مقالات دعوت خواننده از تعطیلات آخر هفته در ریو. مردم، از جمله دوستان و خانواده ام ممکن است نگرانی با جاذبه بیان و پس از آن بلافاصله فراموش کرده ام، خرید یک ماشین جدید، به نوبه خود بر روی AC و یا هواپیما به تعطیلات بروید.

En s’appuyant sur les travaux de Cohen, il est possible de déterminer l’existence de certains processus psychologiques transposés au changement climatique. Tout d’abord, il faut s’attendre à un rejet général quand le problème est d’une telle portée et d’une telle nature que la société ne dispose d’aucun mécanisme culturel pour l’accepter. Primo Levi, s’efforçant d’expliquer le fait que de nombreux juifs d’Europe aient pu refuser d’admettre la menace de l’extermination, citait un vieil adage allemand : « Les choses dont l’existence paraît moralement impossible ne peuvent exister. »

Dans le cas du changement climatique, nous sommes intellectuellement capables d’en admettre l’évidence, tout en éprouvant les pires difficultés à accepter notre responsabilité pour un crime d’une telle proportion. De fait, la preuve la plus manifeste de notre volonté de déni réside dans notre incapacité à reconnaître que ce drame a une dimension morale, avec des coupables et des victimes identifiables. Les termes mêmes de « changement climatique », « réchauffement planétaire », « impacts humains » et « adaptation » constituent une forme de négation. Ces euphémismes sous-entendent que le changement climatique a pour origine des forces naturelles irréversibles plutôt qu’une relation directe de cause à effet ayant des implications morales pour le coupable. Ensuite, nous nous efforçons de diluer notre responsabilité. Cohen décrit en détail « l’effet de spectateur passif », qui fait qu’un crime violent peut être commis au beau milieu d’une foule sans que personne n’intervienne. Les gens attendent que quelqu’un d’autre agisse et subsument leur responsabilité dans celle du groupe. Plus les acteurs sont nombreux, moins il y aura de chance pour qu’un individu se sente capable d’agir unilatéralement. Dans le cas du changement climatique, nous sommes à la fois spectateurs et acteurs, et ce conflit interne ne peut que renforcer notre désir de négation.
Nous assistons donc à la négation de la conscience (« Je ne savais pas »), la négation de l’action (« Je n’ai rien fait »), celle de la capacité personnelle à intervenir (« Je ne pouvais rien faire », « personne ne faisait rien ») et au rejet de la faute sur les autres (« c’étaient ceux qui avaient des grosses voitures, les Américains, les entreprises »).

برای فعالان از سراسر جهان، بسیار مهم است که درک این مکانیسم برای آماده سازی یک استراتژی مبارزات انتخاباتی است.
Bref, il ne suffit pas d’informer pour contrer ces réflexes. C’est là une réalité que l’on ne soulignera jamais assez. Les mouvements écologistes agissent comme autant de fossiles vivants surgis du siècle des Lumières, avec leur foi dans la force du savoir : « Si seulement les gens savaient, ils agiraient. » Voilà pourquoi ils consacrent la majeure partie de leurs ressources à la production de rapports ou à la publication d’articles et d’éditoriaux dans les médias. Mais cette stratégie ne fonctionne pas. Les sondages révèlent un haut niveau de conscience, mais pratiquement aucun signe d’un changement de comportement. Au contraire, les indices de réactions négatives ne manquent pas, comme les appels à la baisse du prix des carburants et à davantage d’énergie.

Cette absence de réaction publique s’intègre au cercle vicieux de l’autojustification du spectateur passif. « Si c’était vraiment aussi grave, sûr que quelqu’un ferait quelque chose », se disent les gens. Quiconque se sent concerné peut échapper au cercle vicieux de la négation pour rejoindre la poignée de gens qui ont d’ores et déjà choisi de ne plus être des spectateurs passifs. Le siècle dernier a été marqué par les mensonges et la négation de masse. Un exemple que le XXIe siècle n’est pas obligé de suivre.

جورج مارشال
بوم شناس


بازخورد

دیدگاهتان را بنویسید

آدرس پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد. علامت گذاری شده اند *